Η αλήθεια πίσω από τη δύναμη της αγάπης
Λοιπόν, είχα μια αποκάλυψη σήμερα το πρωί όταν έκανα το ντους μου και το τραγούδι που γράφτηκε το 1861 από την Julia Ward Howe – “The Battle Hymn of the Republic” ήρθε στο πνεύμα μου: και άρχισα να το τραγουδάω. Δεν έχω τραγουδήσει αυτό το τραγούδι από το γυμνάσιο, το οποίο γνωρίζουμε ότι ήταν πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια. Πλημμύρισε και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήξερα όλες τις λέξεις. Έχω πει εδώ και αρκετό καιρό, ότι το χάος, η σύγχυση, ο ρατσισμός, η αποδόμηση της Δημοκρατίας μας και το ροκάνισμα των δικαιωμάτων μας, η ιερότητα της ζωής και ο θάνατος της συμπόνιας μας, συνδέεται με την έκβαση του «αμερικανικού εμφυλίου πολέμου. Ένιωσα ότι αυτό το ζήτημα δεν επιλύθηκε ποτέ λόγω των ιδεολογικών πεποιθήσεων ότι η «Υπεροχή των Λευκών Αμερικανών», εις βάρος των έγχρωμων ανθρώπων, είναι τόσο βαθιά ενσωματωμένη στο DNA των εκφράσεων της ψυχής τους, που είναι μια καρκινική πληγή που δεν έχει επουλωθεί ποτέ. Είμαστε μια διαλυμένη χώρα επειδή δεν έχουμε υπολογίσει και δεν είμαστε ειλικρινείς σχετικά με το γιατί αυτή η διαίρεση και η εκδήλωση μίσους και ρατσισμού εξακολουθεί να υπάρχει στην ασυμβίβαστη καταστροφική σχέση μας.
Ο «Εμφύλιος Πόλεμος» έφερε τη δουλεία με τη φυσική έννοια στο τέλος, αλλά ποτέ δεν έλυσε τον «πνευματικό πόλεμο» που εξακολουθεί να υπάρχει σχεδόν σε κάθε σύστημα των κυβερνητικών μας υποθέσεων, των ιατρικών μας συστημάτων, των εκπαιδευτικών μας συστημάτων, των συστημάτων απασχόλησής μας, των θρησκευτικών ιδρυμάτων, των χρηματοπιστωτικών και οικονομικών συστημάτων, των κοινωνικών και ψυχαγωγικών συστημάτων μας, των συστημάτων στέγασης και κοινοτικής ανάπτυξης, συστήματα ισότητας εφοδιασμού τροφίμων, Ω «Θεέ μου» κάθε πτυχή του ποια ήταν και είναι αυτή η χώρα δεν έχει αλλάξει επειδή «Αυτή η χώρα επιτρέπει στον εαυτό της να πεθάνει από καρκίνο που μπορεί να θεραπευτεί! Αυτή η χώρα πεθαίνει από την ασθένεια που πρέπει να εντοπιστεί, να κληθεί και να συμφιλιωθεί! Μπορούμε να θεραπεύσουμε, αλλά μόνο με προθυμία και σκληρή δουλειά που πρέπει να σκάψει βαθιά στον πυρήνα της νόσου.
Η ιστορία και η αλήθεια για τα δεινά της ιστορίας μας κρατούν τα κλειδιά που θα ανοίξουν την πόρτα στην αναγνώριση, το διάλογο και την επούλωση της χώρας μας. Πρέπει να ξεκινήσουμε δίνοντας στα παιδιά μας τα εργαλεία για να ακούσουν την αλήθεια και τα εργαλεία για να δουν την αξία του να ζουν με την αλήθεια, ώστε να παίρνουν πιο δίκαιες και συμπονετικές αποφάσεις στη ζωή τους. Η συγχώρεση τυλιγμένη στην «Αγάπη» γεννά θεραπεία για τους τραυματίες και εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τον τραυματισμό. Πάντα θα υπάρχει μια πράξη λογοδοσίας για τη συμπεριφορά μας. Πρέπει να δεχτούμε αυτό που έγινε για να κρατήσουμε ζωντανή τη νοοτροπία του δούλου, αλλά αυτή η αμαρτωλή συμπεριφορά των προγόνων δεν χρειάζεται να αναληφθεί από αυτή τη γενιά ή τις γενιές που θα ακολουθήσουν. Έχουν λογοδοτήσει. Υπάρχει ελευθερία και θεραπεία από την ασθένεια του ρατσισμού και την ανάγκη για «Υπεροχή». Τα παιδιά μας έρχονται σε αυτόν τον κόσμο ως αθώες αγνές ψυχές από το βασίλειο όπου υπάρχει μόνο αγάπη. Δεν χρειάζεται να τους διδάξουμε φόβο και μίσος. Τώρα είναι η ώρα για συνειδητή θεραπεία και συγχώρεση.
Ο Ύμνος της Μάχης της Δημοκρατίας
by Τζούλια Γουόρντ Χάου
Στίχος 1:
Τα μάτια μου έχουν δει τη δόξα του ερχομού του Κυρίου:
Καταπατά τον τρύγο όπου αποθηκεύονται τα σταφύλια της οργής.
Έχει χαλαρώσει τη μοιραία αστραπή του τρομερού γρήγορου σπαθιού Του:
Η αλήθεια του συνεχίζεται.
Χορωδία:
Δόξα, δόξα, αλληλούια!
Δόξα, δόξα, αλληλούια!
Δόξα, δόξα, αλληλούια!
Η αλήθεια του συνεχίζεται.
Στίχος 2:
Τον έχω δει στις φωτιές εκατό στρατοπέδων που κάνουν κύκλους,
Του έχτισαν θυσιαστήριο το βράδυ, δροσιές και υγρασία.
Μπορώ να διαβάσω τη δίκαιη φράση Του από τις αμυδρές και αναμμένες λάμπες:
Η μέρα του προχωράει.
Στίχος 3:
Έχω διαβάσει ένα φλογερό ευαγγέλιο γραμμένο σε γυαλισμένες σειρές από ατσάλι:
«Όπως ασχολείστε με τους συντρόφους μου, έτσι και με εσάς θα ασχοληθεί και η χάρη μου.
Αφήστε τον Ήρωα, γεννημένο από γυναίκα, να συντρίψει το φίδι με τη φτέρνα Του, **
Αφού ο Θεός βαδίζει».
Στίχος 4:
Αντήχησε τη σάλπιγγα που ποτέ δεν θα καλέσει σε υποχώρηση.
Κοσκινίζει τις καρδιές των ανθρώπων μπροστά στο βήμα της κρίσης Του:
Ω, να είσαι γρήγορη, ψυχή μου, για να Του απαντήσεις! Να είστε χαρούμενοι, πόδια μου!
Ο Θεός μας βαδίζει.
Στίχος 5:
Στην ομορφιά των κρίνων ο Χριστός γεννήθηκε απέναντι από τη θάλασσα,
Με μια δόξα στους κόλπους Του που μεταμορφώνει εσένα και εμένα:
Όπως πέθανε για να κάνει τους ανθρώπους αγίους, ας πεθάνουμε για να ελευθερώσουμε τους ανθρώπους,
Ενώ ο Θεός βαδίζει.
Εδώ λοιπόν βρισκόμαστε πάλι στα χαρακώματα του «Πνευματικού Πολέμου». Το Μήνυμα σήμερα είναι ότι «ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ» σε αυτή τη μάχη για τις «Ψυχές» μας.
