ਅਧਿਆਇ 4
ਬੱਚੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹਨ।
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 4 ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ- “ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ: ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ”।
ਉਪਲਬਧ: ਐਮਾਜ਼ਾਨ ਅਤੇ ਬਾਰਨਜ਼ ਅਤੇ ਨੋਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਐਕਸਲਿਬ੍ਰਿਸ.
ਇਹ ਸਿਰਫ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹੈ!
ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਪਾ ਕਿਉਂ ਹਾਂ ਨਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ
ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ
ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸਵਾਲ:
ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ “ਆਤਮਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ” ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ?
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਦੂਜੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਫਿੱਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਿਚ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਜਾਣਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਾਪੇ ਕਰਨਗੇ। ਦੋਸਤ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਦੁਆਰਾ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਦੋਸਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚੋਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਪਛਾਣ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਸ਼ਰਤ ਸੁਨੇਹੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇੰਨੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਖਲਾਅ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੁਆਰਾ ਭਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੁਝ ਟੁਕੜੇ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੂਹਾਨੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ “ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ” ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਸਥਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ. ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ “ਸਵੈ” ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਾ ਲਿਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਲਈ “ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ” ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ.
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਾਡਲਿੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮਾਪਾ ਬਣਨਾ ਕੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਆਤਮਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਬਦ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਇਕਸਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਲਈ ਹਾਂ ਕਹੋਗੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਕਹੋਗੇ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਉਹ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਅਸਲ ਹੱਕ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ। ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਮਿਆਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮੋਰਚਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ “ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ”। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮਾਡਲ ਹੋ ਕਿ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਬਾਲਗ ਹੋਣਾ ਕੀ ਹੈ.
