Nepali-आमा र बुबाहरूको लागि सानो सुझावहरू # 35

बालबालिका मानवताका लागि सबैभन्दा ठूलो उपहार हुन् ।

आज म मेरो पुस्तकको दस अध्यायको एक अंश साझा गर्न जाँदैछु- “अभिभावकत्वको उपहार अँगाल्ने: कसरी आफ्ना बच्चाहरूसँग मायालु सम्बन्ध सिर्जना गर्ने”।

उपलब्ध: अमेजन र बार्न्स र नोबल साथै Xlibris।

यो अध्यायको स्वाद मात्र हो!

दसौं अध्याय[सम्पादन गर्ने]

“उदाहरणीय जीवन बिताउने”

पूर्वस्कूलमा लीलानीसँग आटा खेल्दै

कति आन्टीहरूले आफ्नो पूर्वस्कूली कक्षामा आफ्नो भान्जीलाई पाउँछन्?

र अब म अझै पनि मेरो ठूलो भतिजा र भतिजाहरूको लागि प्लेडो बनाइरहेको छु>

“प्रिस्कूल सिकाउनु मेरो सबैभन्दा ठूलो जुनून थियो र अझै पनि हो।  म आशा गर्दछु कि मैले मेरी छोरीलाई प्रमाणित गरेको छु कि मैले मेरो सबै क्षमता प्राप्त गर्न मात्र काम गरेको छैन, तर मैले मेरो “भाग्य कल” को जवाफ दिएको छु। “यो महत्त्वपूर्ण छ कि हामी हाम्रा बच्चाहरूको लागि उदाहरणद्वारा नेतृत्व गर्छौं

मलाई थाहा छ

मलाई थाहा छ कि मसँग सबै हुन सक्ने जिम्मेवारी छ त्यसैले तपाईंलाई थाहा हुनेछ कि म तपाईंलाई पनि त्यस्तै गर्ने आशा गर्दछु।

उद्धरणहरू: बर्ट्रान्ड रसेलले एक पटक भनेका थिए: “साँच्चै सन्तोषजनक आनन्द हाम्रो क्षमताको पूर्ण अभ्यास र हामी बाँचिरहेको संसारको पूर्ण अनुभूतिको साथ हो। गोएथेले एक पटक भनेका थिए: “मानिस जहाँसुकै फर्कन सक्छ, मानिसले जेसुकै काम गरे पनि, ऊ सधैं प्रकृतिले उसको लागि तोकेको मार्गमा फर्कन्छ। एनी फ्रान्कले एक पटक भने: “आमाबाबुले केवल राम्रो सल्लाह दिन सक्छन् वा उनीहरूलाई सही मार्गमा राख्न सक्छन्, तर व्यक्तिको चरित्रको अन्तिम रूप उनीहरूको आफ्नै हातमा हुन्छ।

प्रश्न:

म मेरो बच्चालाई कसरी देखाउन सक्छु कि म महसुस गर्छु कि म जीवनले प्रदान गर्ने सबै भन्दा राम्रो कुराको योग्य छु, कि म आफैलाई प्रेम र सम्मान गर्दछु, कि म मेरो जीवनमा असीमित सम्भावनाहरू प्रकट गर्न सक्षम छु, र त्यसैले उनीहरूको लागि पनि त्यस्तै आशा गर्दछु?

ठीक छ, मलाई लाग्छ कि यस प्रश्नको उत्तर किन म यो पुस्तक लेख्दै छु भन्ने कुरामा अन्तर्निहित छ।  वर्षौंदेखि मैले प्रतिज्ञा गरेको छु र मलाई “बच्चाहरू” को बारेमा के भावुक छु भन्ने बारेमा लेख्न भनिएको छ।  मेरी बहिनी पट्टी र मैले हाम्रो जीवनको जिम्मेवारी लिने र हाम्रो “भाग्य कल” को जवाफ दिन विश्वासमा बाहिर निस्कने बारेमा धेरै कुराकानी गरेका छौं।  हाम्रो परिवारमा सबैले हाम्रो आमाबाबुको मार्गलाई पछ्याएका छन्।  हामी तीन जना शिक्षामा छौं र हामी मध्ये एक राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय स्वास्थ्य सेवामा काम गर्दछौं।  यो सबै अरूको जीवन परिवर्तन गर्ने प्रयासमा काम गर्न तल उमाल्छ ताकि उनीहरूले पूर्ण र अर्थपूर्ण जीवनमा पहुँच सुनिश्चित गर्न सकून्।  आमाबाबुको रूपमा हामी सबैले बलिदानहरू गर्नुपर् यो, तर अन्तिम विश्लेषणमा, महान आत्माले सधैं हामीलाई आफ्नो प्रतिज्ञा पूरा गर्ने तरिका बनाउँछ।  महान् आत्माले हामीलाई हाम्रो उद्देश्य पूरा गर्न यहाँ पठाउनु हुन्छ, र हाम्रो काम पूरा नभएसम्म हामी यो क्षेत्र छोड्दैनौं।  त्यसोभए, हामी हाम्रो जीवनमा अगाडि बढ्नु पर्छ र हामीले गर्न सक्ने सबै तरिकाहरू र अवसरहरू खोज्ने बारेमा सचेत हुनुपर्दछ।  

मेरी बहिनी पट्टी र म यो धारणामा छौं कि हाम्रा बच्चाहरू हामी आफैंलाई कति टाढा तन्काउने छौं भनेर पर्खिरहेका छन्।  उनीहरूले हामीलाई हाम्रो व्यावसायिक प्रयासमा सफल भएको देखेका छन्, तर उनीहरूले हामीलाई बक्सबाट बाहिर निस्केको र धेरै लामो समयदेखि केही अपरंपरागत प्रयास गरेको देखेका छैनन्।  हामी सबैभन्दा शानदार विचारहरू सपना देख्दथ्यौं र हामीले वास्तवमै ती मध्ये केहीलाई प्रकट गर्ने प्रयास गर्यौं।  कुनै न कुनै तरिकाले, हामी हाम्रो जागिरलाई लिन दिएर आफैंलाई विचलित गर्छौं।  म अब बुझ्छु कि यो वास्तवमै असफलताबाट बच्नको लागि एक बहाना हो।  ओह, हे भगवान, के यो विश्वासको कमी साँच्चै मबाट बाहिर आयो?  यदि म विश्वास गर्दिनँ र मेरो आफ्नै वास्तविकतामा विश्वास गर्दिनँ भने म कसरी मेरो बच्चाको सपना र भाग्यको कललाई समर्थन गर्न सक्छु?  यदि मैले नयाँ र फरक चीजहरू प्रयास गरिनँ भने म कसरी मेरो बच्चालाई आत्मविश्वासी र साहसी हुने आशा गर्न सक्छु? पट्टीले भने कि हामी धेरै सहज छौं, र हामी सुरक्षाको हाम्रो सम्भवतः गलत भावनाको साथ जोखिम लिन चाहँदैनौं।  म तर्क गर्दछु कि हामी एक पटकमा एक भन्दा बढी काम गर्न सक्छौं।  कुञ्जी एक पटक फेरि सन्तुलन हो।  तपाईंले आफ्नो मनसायलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ ।  तपाईंले आफ्नो काम वा “काम” परिप्रेक्ष्यमा राख्नु पर्छ।  म धन्य छु, किनकि म विशेष गरी मेरो “काम” लाई माया गर्छु, तर मलाई थाहा छ कि म ठीक त्यही गरिरहेको छु जुन “महान आत्मा” ले मलाई मेरो “भाग्य कल” को सन्दर्भमा गर्न चाहन्छ।  मलाई यो पनि थाहा छ कि म के गरिरहेको छु भन्दा बढी गर्न मलाई बोलाइएको छ।  त्यहाँ बाइबलीय अभिव्यक्ति छ, “जसलाई धेरै दिइएको छ, धेरै आशा गरिएको छ।  म मेरो बच्चा ती तथाकथित “ओभर अचिभरहरू” मध्ये एक हुन चाहन्न। म केवल उनी सबै हुन चाहन्छु जुन उनी हुन डिजाइन गरिएको थियो र उनलाई संसारमा के गर्न भनिएको छ त्यसमा योगदान दिन चाहन्छु।

यस्तो देखिन्छ कि यदि हामी इरादाको पवित्र स्थानमा बाँचिरहेका छौं भने, हामी आफैं र हाम्रो उपहारको बारेमा नयाँ चीजहरू पत्ता लगाउनेछौं।  हामी ती उपहारहरूलाई बेवास्ता गर्न छनौट गर्न सक्छौं, वा हामी तिनीहरूलाई पूंजीकरण गर्न छनौट गर्न सक्छौं।  हाम्रा बच्चाहरूले हामीलाई चुनौतीका ती क्षणहरू समात्ने र तिनीहरूलाई हाम्रो प्रतिभा र रचनात्मकता व्यक्त गर्ने अवसरहरूमा बदल्ने उदाहरण सेट गर्न आवश्यक छ।  हामीले पाङ्ग्रा गतिमा सेट गर्यौं।  हामी कडा परिश्रम र दृढ संकल्पको साथ के गर्न सकिन्छ भन्ने बार उठाउँछौं।  उनीहरूले हामीलाई उत्साह र ऊर्जाका साथ हाम्रो जीवन बाँचिरहेको देख्न आवश्यक छ।  यसको मतलब यो होइन कि हामी सबै उच्च र निम्न को एक काल्पनिक दुनिया मा बाँचिरहेका छौं, तर यसको मतलब यो हो कि हामी आफैलाई चुनौती दिन र आफैसँग प्रतिस्पर्धा गर्न को लागी अवसरहरु को उपयोग गर्न सक्छौं कि हामी “जीवित” छौं र जीवन को पूर्ण रूप मा बाँचिरहेका छौं!

अध्याय दस प्रतिबिम्ब

व्यायाम गर्नुहोस्: तपाईंको जीवनमा ती चीजहरूको वर्णन गर्नुहोस् जुन तपाईंलाई सबै हुनबाट रोक्न सक्छ जुन तपाईंसँग हुने क्षमता छ। वर्णन गर्नुहोस् कि तपाईं आफ्नो पूर्ण क्षमताबाट फिर्ता लिइरहेका चीजहरूको मृत वजन अनलोड गर्न के गर्न सक्नुहुन्छ।

चीजहरू जसले मलाई पछाडि राख्दैछन्:	मृत वजन अनलोड गर्ने तरिकाहरू:

केवल एक स्वाद!