Dapat mayroong isang bagay sa disenyo ng tao – ang likas na katangian ng mga tao na umaakit sa isang tao na may kakayahang magkaroon ng napakalawak na pagkahabag at empatiya, o isang tao na ang kaluluwa ay napakalalim na naka-embed sa espirituwal na pagkabulok na ang kailangan lang nilang gamitin upang subukang punan ang kahungkagan ng pagiging “walang kaluluwa” ay upang magsagawa ng hindi masabi na kalupitan at magsagawa ng mga pagsisikap ng kahit na mga gawa ng pagpatay ng lahi. Ito ay hindi sa anumang paraan ng isang bagong kababalaghan sa katangian ng ilan sa mga espesye. Napagtanto ko na napakaraming dahilan kung bakit ang mga tao ay nahuhulog sa ganitong paraan ng pamumuhay, ngunit hindi iyon dahilan kung ano ang “mga krimen laban sa sangkatauhan” na ginawa nila sa mga pinaka-mahina sa ating lipunan at ang pinaka-marginalized. Hindi ako makapaniwala na may mga taong nagpapahayag ng katapatan sa pananampalataya ng Kristiyanismo o anumang relihiyon para sa bagay na iyon at maaaring makaramdam ng katwiran sa pananakit at pagpatay sa ibang tao.
Pagod na akong tugunan ito na tila isang walang hanggang kapintasan sa ating kalikasan, na dumating ako sa isang lugar kung saan wala akong mga sagot upang labanan ang mga kasuklam-suklam na paghihiganti na ito ng karahasan na ipinapataw sa mga tao kapwa sa aking bansa at sa ibang bansa. Hindi lang ito nakaupo nang maayos sa aking kaluluwa! Pinanghahawakan ko ang aking pananampalataya! Pinanghahawakan ko ang aking espirituwal na lakas na ang aking kalasag ng proteksyon mula sa lubos na panghihina ng loob! Pinanghahawakan ko ang pag-alam na tayo, ang mga mahabagin at matuwid na empatiya ay nagsasabi pa rin ng ating katotohanan at naninindigan para sa mga taong hindi maaaring labanan ang labanan na ito para sa kalayaan at dignidad nang mag-isa.
Ayoko nang mag-blog ngayong araw na ito! Isang araw na lang ako para mabawi at mabawi ang aking espiritu! Nagpasya akong pumunta sa Home Depot upang bumili ng ilang mga bulaklak upang hindi bababa sa ang aking tahanan ay ang aking santuwaryo ng kapayapaan at kagandahan. Sumakay ako sa kotse ko at nagkasakit ang tiyan ko! Bigla, nakakuha ako ng isang pangitain ng ICE sa parking lot ng aking kapitbahayan Home Depot, pag-ikot ng mga imigrante at itinapon ang mga ito sa mga kotse at van na walang marka. Bumaba ako ng kotse at may mga panginginig na tumatakbo pataas at pababa sa aking katawan. Nakaramdam ako ng sakit! Pakiramdam ko ay wala akong magawa! Galit na galit ako!! Nang isara ko ang pinto, nakatanggap ako ng abiso na nasa parking lot ng tindahan na pupuntahan ko. Hindi ako makapaniwala na pinigilan ako ng “Dakilang Espiritu” sa aking mga landas at pinabalik ako sa bahay. Walang paraan sa mundo na nasaksihan ko ang kalupitan na iyon at hindi ko rin naaresto. Alam ko ang aking sarili at sana ay tumugon ako sa pisikal at pasalita.
Ngayon, nasa bahay na ako. Pumunta ako sa frig at kumuha ng ginger ale at umupo sa harap ng computer ko. Hindi ko kayang magpahinga ng isang araw!! Habang ang panlilinlang na ito ay ginagawa sa bansang ito, sa aking estado, sa aking lungsod, at sa aking komunidad, kailangan kong mag-BLOG dahil iyon ang ibinibigay sa akin ng Diyos ng espirituwal na katalinuhan at espirituwal na lakas na gawin. Tulad ng sinasabi sa Bibliya na alam kong hindi binabasa o binibigyang-kahulugan nang totoo. – Galacia 6:9 (NIV): “Huwag tayong manglupaypay sa paggawa ng mabuti; sapagka’t sa takdang panahon ay aanihin natin ang pag-aani kung hindi tayo mawawalan ng pag-asa.” Hinding-hindi ako susuko sa “Pagsasalita”, Tumayo! O magpakita! Para sa hustisya! Hindi ako mapagod! Hindi ako maaaring maging mahina! May mga gawain na dapat gawin mula sa paglubog ng araw hanggang sa paglubog ng araw. Hindi tayo makakapag-move on hangga’t hindi natatapos ang ating trabaho!
