Ang Katotohanan sa Likod ng Kapangyarihan ng Pag-ibig
Buweno, nagkaroon ako ng isang paghahayag kaninang umaga nang maligo ako at ang kanta na isinulat noong 1861 ni Julia Ward Howe-“The Battle Hymn of the Republic” ay dumating sa aking “espiritu: at sinimulan kong kantahin ito. Hindi ko pa kinakanta ang kantang iyon mula pa noong high school, na alam nating isang milyong taon na ang nakararaan. Lumalabas ito at hindi ako makapaniwala na alam ko na ang lahat ng mga salita. Matagal ko nang sinasabi na ang kaguluhan, pagkalito, rasismo, dekonstruksyon ng ating Demokrasya at pagkain ng ating mga karapatan, ang kabanalan ng buhay at ang kamatayan ng ating pakikiramay, ay konektado sa kinalabasan ng “Digmaang Sibil ng Amerika. Naramdaman ko na ang bagay na ito ay hindi kailanman nalutas dahil sa mga paniniwala sa ideolohiya na ang “Supremacy of White Americans”, sa kapinsalaan ng mga taong may kulay ay napakalalim na naka-embed sa DNA ng kanilang mga ekspresyon ng kaluluwa, iyon ay isang sugat na may kanser na hindi kailanman gumaling. Kami ay isang sirang bansa dahil hindi namin napag-alaman at naging tapat tungkol sa kung bakit ang pagkakahati-hati at pagpapakita ng poot at rasismo ay nagpapakita pa rin sa aming walang kompromiso na mapanirang relasyon.
Ang “Digmaang Sibil” ay nagwakas ng pang-aalipin sa pisikal na kahulugan, ngunit hindi nito nalutas ang “espirituwal na digmaan” na umiiral pa rin sa halos lahat ng sistema ng ating mga gawain ng pamahalaan, ating mga sistemang medikal, ating mga sistema ng edukasyon, ating mga sistema ng trabaho, mga institusyong pangrelihiyon, mga sistemang pinansyal at pang-ekonomiya, ang ating mga sistemang panlipunan at libangan, mga sistema ng pabahay at pagpapaunlad ng komunidad, mga sistema ng equity supply ng pagkain, Oh aking “Diyos” ang bawat aspeto ng kung sino ang bansang ito ay at ngayon ay hindi nagbago dahil “Ang bansang ito ay nagpapahintulot sa sarili na mamatay sa isang kanser na maaaring pagalingin! Ang bansang ito ay namamatay sa sakit na dapat kilalanin, tawagin, at makipagkasundo sa kanila! Maaari tayong gumaling ngunit sa pamamagitan lamang ng kahandaan at pagsisikap na kailangang maghukay nang malalim sa kaibuturan ng sakit.
Ang kasaysayan at ang katotohanan ng mga sakit ng ating kasaysayan ang nagtataglay ng mga susi na magbubukas ng pintuan sa pagkilala, diyalogo, at pagpapagaling ng ating bansa. Kailangan nating magsimula sa pamamagitan ng pagbibigay sa ating mga anak ng mga kasangkapan upang marinig ang katotohanan at ang mga kasangkapan upang makita ang kahalagahan ng pamumuhay sa katotohanan upang makagawa sila ng mas matuwid at mahabagin na mga desisyon sa kanilang buhay. Ang pagpapatawad na nakabalot sa “Pag-ibig” ay nagbubunga ng pagpapagaling para sa mga nasugatan at sa mga may pananagutan sa sugat. Laging may pag-aalinlangan sa ating pag-uugali. Kailangan nating tanggapin kung ano ang ginawa upang mapanatiling buhay ang mentalidad ng alipin, ngunit ang makasalanang pag-uugali ng mga ninuno ay hindi kailangang kunin ng henerasyong ito o ng mga susunod na henerasyon. Sila ay may pananagutan. May kalayaan at pagpapagaling mula sa sakit ng rasismo at ang pangangailangan para sa “Supremacy”. Ang ating mga anak ay dumating sa mundong ito bilang inosenteng dalisay na kaluluwa mula sa kaharian kung saan may pag-ibig lamang. Hindi natin kailangang turuan sila ng takot at poot. Panahon na para sa pagpapatawad at pagpapatawad.
Ang Himno ng Labanan ng Republika
ni Julia Ward Howe
Talata 1:
Nakita ng aking mga mata ang kaluwalhatian ng pagparito ng Panginoon:
Niyayurakan niya ang ubas, kung saan nakaimbak ang mga ubas ng galit.
Kaniyang pinakawalan ang nakamamatay na kidlat ng Kanyang kakila-kilabot na mabilis na tabak:
Ang Kanyang katotohanan ay nagmamartsa.
Koro:
Kaluwalhatian, kaluwalhatian, hallelujah!
Kaluwalhatian, kaluwalhatian, hallelujah!
Kaluwalhatian, kaluwalhatian, hallelujah!
Ang Kanyang katotohanan ay nagmamartsa.
Talata 2:
Nakita ko Siya sa mga apoy ng pagbabantay ng isang daang kampo na umiikot,
Itinayo nila sa kanya ang isang dambana sa hamog at mamasa-masa sa gabi.
Nababasa ko ang Kanyang matuwid na pangungusap sa pamamagitan ng malabo at nagliliyab na mga lampara:
Patuloy na ang kanyang kaarawan.
Talata 3:
Nabasa ko ang isang nag-aapoy na kasulatan ng ebanghelyo sa mga hanay ng bakal:
“Kung paanong pakikitungo ninyo sa aking mga hinahamak, gayon din naman ang aking biyaya sa inyo.
Hayaan ang Bayani, na ipinanganak ng babae, durugin ang ahas gamit ang Kanyang sakong,
Sapagkat ang Diyos ay patuloy na nag-aaral.”
Talata 4:
Kaniyang hinipan ang trumpeta na hindi kailanman tatawagin ang pag-urong;
Sinasalag Niya ang puso ng mga tao sa harap ng Kanyang luklukan ng paghuhukom:
O, magmadali ka, kaluluwa ko, na sagutin siya! Maging masaya, aking mga paa!
Ang ating Diyos ay nagmamartsa.
Talata 5:
Sa kagandahan ng mga liryo, isinilang si Kristo sa tabi ng dagat,
Na may kaluwalhatian sa Kanyang sinapupunan na nagpapabagong-anyo sa iyo at sa akin:
Kung paanong namatay Siya upang gawing banal ang mga tao, mamatay tayo upang palayain ang mga tao,
Habang ang Diyos ay patuloy na naglalakad.
Kaya narito na naman tayo sa mga trenches ng “Espirituwal na Pakikibaka”. Ang Mensahe ngayon ay “HINDI KAMI NAG-IISA” sa labanan na ito para sa aming “Kaluluwa”.
