ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਮੱਗਰੀ:
ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ- ਇਹ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਪੂਰਾ, ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਰੀਰਕ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਬਾਲ ਵਿਕਾਸ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 3 ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਰਵੇਖਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚੈੱਕ ਇਨ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਰਸਮ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਵਜੋਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖ ਸਕੀਏ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਜੀਈਏ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵਿਲੱਖਣ “ਬ੍ਰਹਮ ਪਛਾਣ” ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ.
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਜੋਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦਿਵਸ ਲਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕੀਏ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 10 ਪੂਰੇ ਬਿਮਾਰ ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿਰਫ “ਆਪਣੀ ਦੇਖਭਾਲ” ਕਰਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ “ਸਾਹ ਲੈਣ” ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ! ਮੈਂ ਉੱਠਦਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ‘ਤੇ ਸੈਰ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਵੇਖਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ “ਟਾਈਮ ਇਨ” ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ! ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਕਸਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਹੁਣ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਥਿਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂਗੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸਵੈ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ “ਬ੍ਰਹਮ ਪਛਾਣ” ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ “ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਂਚ” ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ.
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਵੈ-ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਇਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ “ਸੱਚਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ”. ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
