I bambini sono il dono più grande per l’umanità. Che cosa ci vuole e chi devi essere tu per servire i bambini come loro insegnante?
L’ingrediente:
Devi essere chiaro: questo è vivere una vita felice, completa, fisicamente ed emotivamente sana.
Non posso iniziare a dirvi quanto sia importante essere in salute fisicamente, emotivamente e spiritualmente. Una delle prime cose che dico ai miei studenti insegnanti nel loro primo corso di Sviluppo Infantile è che devono fare un sondaggio su dove si trovano in questi 3 ambiti della loro vita, prima di impegnarsi a diventare insegnanti. Non è un check-in una tantum! È un rituale continuo che noi, sia come insegnanti che come genitori, dobbiamo fare per avere una relazione amorevole e funzionale con i bambini che stiamo servendo o come genitori. Se lo dobbiamo a loro e a noi stessi di vivere una vita che sia in linea con la nostra vita migliore e la più alta espressione della nostra unica “Identità Divina”.
Quando siamo fuori di testa e non ci sentiamo bene, è nostra responsabilità come insegnanti prenderci una giornata di salute mentale e ricentrare le nostre emozioni e il nostro benessere spirituale in modo da poter rientrare nell’ambiente in un’espressione più sana e stabile di noi stessi. Sapevo di avere 10 giorni di malattia all’anno e mi impegnavo a prendermi un giorno al mese ogni anno per “prendermi cura di me stesso”. Ero intenzionata a fare qualcosa di speciale che mi desse l’opportunità di “respirare”! Mi alzavo e facevo una passeggiata sulla spiaggia o mi portavo fuori a fare colazione. A volte rimanevo a letto e guardavo spettacoli che non richiedevano l’attivazione di nessuno dei miei processi mentali. TUTTI noi abbiamo bisogno di un “Time In”! Tutti noi dobbiamo renderci conto che bilanciare e allineare gli elementi che spingono la nostra esistenza deve essere curato e nutrito.
Questo non è qualcosa per cui dobbiamo chiedere il permesso o scusarci, è qualcosa che ci viene richiesto per vivere una vita felice e sana. Quando arriviamo ai bambini, dobbiamo essere integri, sani e felici. Ora, in termini di felicità, non sto dicendo che i bambini si aspettano che siamo in uno stato statico fisso dell’essere ogni giorno. Hanno bisogno di vederci come il nostro sé autentico in modo da sapere che forniremo loro uno spazio per essere in piena espressione di chi sono e che l’espressione della loro “Identità Divina” è rispettata e accettata. Il fatto è che da adulti dovremmo essere cresciuti nella nostra capacità di essere consapevoli di come ci stiamo comportando con loro, e con quella sensibilità facciamo ciò che dobbiamo fare per “Controllare Noi Stessi”.
Il vantaggio per i bambini quando possiamo auto-regolarci, è che li fa sentire al sicuro, protetti e accuditi. Un’altra cosa che condivido con i miei studenti insegnanti è che è davvero importante per loro fare il check-in con il loro bambino interiore, perché questo contiene la “verità di chi sono e di cosa sono capaci”. Che dono è essere al servizio dei bambini perché scopriamo sempre di più su noi stessi ogni giorno che condividiamo con loro.
Is iad na páistí an bronntanas is mó don chine daonna.
Cad a thógann sé agus cé a chaithfidh tú a bheith ag freastal ar pháistí mar mhúinteoir?
An Comhábhar:
Ní mór duit a bheith soiléir- tá saol sona, iomlán, fisiciúil agus mothúchánach sláintiúil ag baint leis seo.
Ní féidir liom tosú ag insint duit cé chomh tábhachtach is atá sé a bheith fisiciúil, mothúchánach, agus sláintiúil go spioradálta. Ceann de na chéad rudaí a deirim le mo mhúinteoirí faoi oiliúint ina gcéad chúrsa Forbartha Leanaí ná go gcaithfidh siad suirbhé a dhéanamh ar an áit a bhfuil siad sna 3 réimse seo dá saol, sula dtugann siad gealltanas go mbeidh siad ina múinteoir. Ní seiceáil aon uaire é! Is deasghnáth leanúnach é go gcaithfidh muid mar mhúinteoirí agus mar thuismitheoirí araon a dhéanamh chun caidreamh grámhar agus feidhmiúil a bheith againn leis na páistí a bhfuilimid ag freastal orthu nó le tuismitheoireacht. Má táimid faoi chomaoin acu agus dúinn féin saol a chaitheamh atá ag teacht lenár saol is fearr agus an léiriú is airde ar ár “bhFéiniúlacht Dhiaga” uathúil.
Nuair a bhíonn muid as saghas agus gan a bheith ag mothú go maith, tá sé de fhreagracht orainn mar mhúinteoirí lá meabhairshláinte a ghlacadh agus ár mothúcháin agus ár bhfolláine spioradálta a ath-lárú ionas gur féidir linn dul isteach sa timpeallacht arís i léiriú níos sláintiúla dúinn féin. Bhí a fhios agam go raibh 10 lá tinn iomlán agam in aghaidh na bliana agus gheall mé dom féin lá amháin sa mhí a thógáil gach bliain go díreach “Care for Myself”. Bhí mé d’aon ghnó faoi rud éigin speisialta a dhéanamh a thug deis dom ach “breathe”! D’éiríos agus thógfainn siúlóid ar an trá nó thabharfainn mé féin amach chuig an mbricfeasta. Uaireanta ba mhaith liom fanacht sa leaba agus féachaint ar thaispeántais nár ghlac aon cheann de mo phróisis smaoinimh á gcur i ngníomh. Ní mór dúinn go léir “Am I”! Ní mór dúinn go léir a thuiscint go gcaithfear aire a thabhairt do chothromú agus ailíniú a dhéanamh ar na heilimintí a chuireann iallach orainn a bheith ann agus iad a chothú.
Ní rud é seo a chaithfidh muid cead a iarraidh le déanamh nó caithfidh muid leithscéal a ghabháil as, is rud é a theastaíonn uainn chun saol sona sláintiúil a chaitheamh. Nuair a thagann muid chuig leanaí, ní mór dúinn a bheith iomlán, sláintiúil agus sona. Anois ó thaobh sona de, níl mé ag rá go bhfuil páistí ag súil go mbeidh muid i riocht seasta statach gach lá. Ní mór dóibh a fheiceáil dúinn mar ár selves barántúla ionas go mbeidh a fhios acu go mbeidh muid a chur ar fáil spás dóibh a bheith i léiriú iomlán ar a bhfuil siad agus go bhfuil léiriú ar a “Féiniúlacht Dhiaga” meas agus glacadh. Is é an rud gur chóir dúinn mar dhaoine fásta a bheith tar éis fás inár gcumas a bheith tuisceanach ar an gcaoi a bhfuilimid ag teacht amach dóibh, agus leis an íogaireacht sin déanaimid an méid atá le déanamh againn chun “Seiceáil Féin”.
Is é an tairbhe do leanaí nuair is féidir linn féin-choigeartú, ná go mbraitheann siad sábháilte, slán agus go dtugtar aire dóibh. Rud eile a roinnim le mo mhúinteoirí faoi oiliúint ná go bhfuil sé an-tábhachtach dóibh seiceáil isteach lena bpáiste istigh, toisc go bhfuil “fírinne na ndaoine atá iontu agus cad atá siad in ann” a bheith. Cad bronntanas é a bheith i seirbhís do leanaí toisc go bhfaigheann muid níos mó agus níos mó a fháil amach fúinn féin gach lá a roinnimid leo.
बच्चे मानवता के लिए सबसे बड़ा उपहार हैं। बच्चों को उनके शिक्षक के रूप में सेवा करने के लिए आपको क्या करना चाहिए और आपको कौन होना चाहिए?
सामग्री:
आपको स्पष्ट होना चाहिए- यह एक खुशहाल, संपूर्ण, शारीरिक और भावनात्मक रूप से स्वस्थ जीवन जी रहा है।
मैं आपको यह बताना शुरू नहीं कर सकता कि शारीरिक, भावनात्मक और आध्यात्मिक रूप से स्वस्थ होना कितना महत्वपूर्ण है। पहली चीजों में से एक जो मैं अपने छात्र शिक्षकों को उनके पहले बाल विकास पाठ्यक्रम में बताता हूं, वह यह है कि उन्हें शिक्षक बनने के लिए प्रतिबद्ध होने से पहले अपने जीवन के इन 3 डोमेन में एक सर्वेक्षण करना चाहिए। यह एक बार की जाँच नहीं है! यह एक सतत अनुष्ठान है जिसे हम शिक्षकों और माता-पिता दोनों के रूप में उन बच्चों के साथ एक प्रेमपूर्ण और कार्यात्मक संबंध रखने के लिए करते हैं जिनकी हम सेवा कर रहे हैं या पालन-पोषण कर रहे हैं। यदि हम इसे उनके और खुद को एक ऐसा जीवन जीने के लिए देते हैं जो हमारे सर्वोत्तम जीवन और हमारी अनूठी “दिव्य पहचान” की उच्चतम अभिव्यक्ति के साथ संरेखण में है।
जब हम किसी तरह से बाहर होते हैं और अच्छा महसूस नहीं कर रहे होते हैं, तो शिक्षकों के रूप में यह हमारी ज़िम्मेदारी है कि हम मानसिक स्वास्थ्य दिवस लें और अपनी भावनाओं और आध्यात्मिक कल्याण को फिर से केंद्रित करें ताकि हम पर्यावरण को स्वस्थ, अधिक स्थिर अभिव्यक्ति में फिर से दर्ज कर सकें। मुझे पता था कि मेरे पास साल में 10 पूर्ण बीमार दिन थे और मैंने हर साल महीने में एक दिन सिर्फ “खुद की देखभाल” करने के लिए खुद को प्रतिबद्ध किया। मैं जानबूझकर कुछ खास करने के बारे में था जिसने मुझे सिर्फ “सांस लेने” का मौका दिया! मैं उठकर समुद्र तट पर टहलता या खुद को नाश्ते के लिए बाहर ले जाता। कभी-कभी मैं बस बिस्तर पर रहता था और ऐसे शो देखता था जो मेरी किसी भी विचार प्रक्रिया को सक्रिय नहीं करते थे। हम सभी को “टाइम इन” की आवश्यकता है! हम सभी को यह महसूस करने की आवश्यकता है कि हमारे अस्तित्व को प्रेरित करने वाले तत्वों को संतुलित और संरेखित करने की देखभाल और पोषण किया जाना चाहिए।
यह ऐसा कुछ नहीं है जिसे हमें करने की अनुमति मांगनी है या इसके लिए माफी मांगनी है, यह कुछ ऐसा है जो हमें एक खुश और स्वस्थ जीवन जीने के लिए आवश्यक है। जब हम बच्चों की बात करते हैं, तो हमें संपूर्ण, स्वस्थ और खुश रहने की आवश्यकता होती है। अब खुश होने के संदर्भ में, मैं यह नहीं कह रहा हूं कि बच्चे हमसे हर दिन होने की एक निश्चित स्थिर स्थिति में होने की उम्मीद करते हैं। उन्हें हमें अपने प्रामाणिक स्वयं के रूप में देखने की आवश्यकता है ताकि वे जान सकें कि हम उनके लिए एक स्थान प्रदान करेंगे कि वे कौन हैं और उनकी “दिव्य पहचान” की अभिव्यक्ति का सम्मान और स्वीकार किया जाता है। बात यह है कि वयस्कों के रूप में हमें अपनी क्षमता में वृद्धि करनी चाहिए कि हम उनके पास कैसे आ रहे हैं, और उस संवेदनशीलता के साथ हम वही करते हैं जो हमें “खुद को जांचने” के लिए करना है।
जब हम आत्म-समायोजन कर सकते हैं तो बच्चों को लाभ यह है कि यह उन्हें सुरक्षित, सुरक्षित और देखभाल महसूस कराता है। एक और बात जो मैं अपने छात्र शिक्षकों के साथ साझा करता हूं, वह यह है कि उनके लिए अपने भीतर के बच्चे के साथ जांच करना वास्तव में महत्वपूर्ण है, क्योंकि यह “वे कौन हैं और वे क्या करने में सक्षम हैं” की सच्चाई रखते हैं। बच्चों की सेवा में होना कितना उपहार है क्योंकि हम हर दिन अपने बारे में अधिक से अधिक खोज करते हैं जो हम उनके साथ साझा करते हैं।
ילדים הם המתנה הגדולה ביותר לאנושות. מה נדרש ומי עליכם להיות כדי לשרת את הילדים כמורה שלהם?
המרכיב:
אתה חייב להיות ברור – זה לחיות חיים מאושרים, שלמים, פיזית ורגשית בריאים.
אני לא יכול להתחיל לספר לכם כמה חשוב להיות בריאים פיזית, רגשית ורוחנית. אחד הדברים הראשונים שאני אומר למורי התלמידים שלי בקורס הראשון שלהם להתפתחות הילד הוא שהם חייבים לעשות סקר על איפה הם נמצאים בשלושת התחומים האלה של חייהם, לפני שהם מתחייבים להיות מורים. זה לא צ’ק-אין חד פעמי! זהו ריטואל מתמשך שאנו כמורים וכהורים צריכים לעשות על מנת לקיים מערכת יחסים אוהבת ומתפקדת עם הילדים שאנו משרתים או הורים. אם אנו חייבים להם ולעצמנו לחיות חיים התואמים את חיינו הטובים ביותר ואת הביטוי הגבוה ביותר של “הזהות האלוהית” הייחודית שלנו.
כאשר אנו לא מרגישים טוב ולא מרגישים טוב, זו האחריות שלנו כמורים לקחת יום בריאות הנפש ולמקד מחדש את הרגשות שלנו ואת הרווחה הרוחנית שלנו, כך שנוכל להיכנס מחדש לסביבה בביטוי בריא ויציב יותר של עצמנו. ידעתי שיש לי 10 ימי מחלה מלאים בשנה והתחייבתי לקחת יום אחד בחודש כל שנה רק כדי “לדאוג לעצמי”. התכוונתי לעשות משהו מיוחד שנתן לי הזדמנות פשוט “לנשום”! הייתי קם לטייל על החוף או לוקח את עצמי לארוחת בוקר. לפעמים הייתי פשוט נשארת במיטה וצופה בתוכניות שלא הפעילו אף אחד מתהליכי החשיבה שלי. כולנו צריכים “Time In”! כולנו צריכים להבין שאיזון ויישור היסודות המניעים את קיומנו חייבים להיות מטופלים ומטופחים.
זה לא משהו שאנחנו צריכים לבקש רשות לעשות או צריך להתנצל עליו, זה משהו שנדרש מאיתנו כדי לחיות חיים מאושרים ובריאים. כשאנחנו באים לילדים, אנחנו צריכים להיות שלמים, בריאים ומאושרים. עכשיו במונחים של שמחה, אני לא אומר שילדים מצפים מאיתנו להיות במצב סטטי קבוע של הוויה כל יום. הם צריכים לראות בנו את האני האותנטי שלנו כדי שידעו שאנחנו ניתן להם מרחב להיות בביטוי מלא של מי שהם ושהביטוי של “הזהות האלוהית” שלהם מכובד ומקובל. העניין הוא שכמבוגרים היינו צריכים לגדול ביכולת שלנו להיות מודעים לאופן שבו אנחנו מגיעים אליהם, ועם הרגישות הזו אנחנו עושים את מה שאנחנו צריכים לעשות כדי “לבדוק את עצמנו”.
היתרון לילדים כאשר אנו יכולים להסתגל לעצמנו, הוא שזה גורם להם להרגיש בטוחים, בטוחים ומטופלים. דבר נוסף שאני חולקת עם מורי התלמידים שלי הוא שחשוב להם מאוד לבדוק את הילד הפנימי שלהם, כי זה טומן בחובו את “האמת של מי הם ומה הם מסוגלים”. איזו מתנה זו להיות בשירות לילדים כי אנחנו זוכים לגלות יותר ויותר על עצמנו בכל יום שאנחנו חולקים איתם.
I know that with all that is transpiring in the world and in our individual countries, we are at a point that we realize that being involved and supportive of our teachers and the educational system that they are navigating and learning in is critical. We have to come to the understanding that the people that are teaching, guiding and nurturing our children in a brick and mortar institution, are not only human in their design, but are also trying to navigate their own personal life and the life challenges they encounter on a daily basis, but teachers and administrators are also trying the navigate the expectations of an archaic system that is not child centered. Life wears on all of us and teachers are no different. It is interesting to recognize and acknowledge that just like a child’s relationship with parents, children know when a teacher is not happy and is struggling to balance their emotions so that it does not make a child feel unsafe or uncared for.
There is a unique relationship between a child and their teacher. It is important for the initial connection be established with love, respect, compassion, devotion and commitment. Children are realistic, more so than what we give them credit for. They know that we are not going to be happy 24/7 and they are in their own way intuitive and attentive way going to be responsive to where we are emotionally and physically. They love it when teachers can share their joy and excitement about what is transpiring in the learning environment and curriculum. The joy is contagious and makes them feel that we as teachers are in tune with their wants and needs and are invested in the second most important place and part of their day. I always tell my student teachers that it is important to take care of their mental, physical, emotional, and spiritual health. It is important for teachers to take “Care for Self-Days”, when they know that they are not able to be balanced and healthy with the children that are in their care. Parents have to practice ethe same modality in their parenting. None of us can be on 24/7 so we have to construct times and ways to give ourselves a “Time In”! A time when we remove ourselves from our routine and “go within” and re-capture our peace and composure. I use the “Time In” not the “Time Out” method with children, because I feel that when they are out of balance, they are asking for a time to be connected not disconnected with someone that “Sees Them”!
It is so important and healthy for us to seek the people, things, and experiences that support and sustains the “Joy” that lies within our soul’s expression. Our “Joy” is created by us and is housed in our “Soul”! We are responsible for protecting our “Joy” from anyone, anything, or circumstance in life that tries to “Rain on our parade or cast shadows on our sunlight”! We all have times when we will feel pain and be stressed, but the key to being “Joy Filled”, is to only allow those emotions to pass through us and to not allow those feelings to take up residence in our “Soul’s expression. WE all deserve “Joy” and to be able to be chosen to serve children, or to be their parent, we must let our “Joy” bring light and love into their lives.
Home schooling is a natural part of engaging as a family. Learning takes place in all aspects of what we do with and for our children.
Home school
I know that the privilege of being able to home school your child is not always feasible for some parents! But there are ways to intercede in your child’s learning experience and take charge of what you want your child to learn and be exposed to! There are gaps in our institutional educational system that we as families can fill in. School or learning is not confined to Monday thru Friday- 8-3! There are teachable moments that happen organically and there are opportunities for us as parents and grandparents as well as extended family and the village we create and sustain to support our children.
I have been blessed as a grandparent to participate in home schooling our grandchildren, and after 34 years of teaching children and teaching teachers in training to teach children, I get to have the honor of teaching our grandchildren to love the gift of learning! One of the most critical gaps in our educational system is not integrating the need for curriculum that is eclectic, focuses on the needs of individualized learning, and the role of social emotional develop that needs to be engrained in the overall curriculum. We have a world that is evolving in some unknown direction at warp speed! We have a responsibility to step in and slow down the life our children are being engulfed into!
They need time to discover who they are and what they are passionate about. And we need to be present for them so that as they engage with the world in and out of school, we are afforded the depth of observation that can take place in the home schooling environment! I don’t want to generalize and say that every home school program is perfection because each of us are doing it differently, but opportunities are there to invest daily in the education of their children.
Those parents that can’t or chose institutional programs must still keep these elements in the forefront of educating their children! I will confess the most difficult challenge I had as a parent was how and where to educate my Nikki! I listened to her and followed her direction. At 4 years old she told me she had to go to a school where they talked about God everyday. So she started out in the Lutheran schools and by 3rd grade she decided she wanted to go to Catholic school and did so thru her college education! It was a fit for her! You have to find the fit for your child!
P.S. I don’t know how she found out about Catholic school because we were not Catholic! But it was sooo Niki!
Ua is an influence in his sister Aoluna’s life everyday and he takes being part of her world seriously
The beauty of learning is that it is limitless and shared with this we love!
I really wanted to blog to you last night, but we are fine tuning our Heart4Kids theme song and the rehearsal went late into the night. I am so excited about this song and our prayer is that it will go around the world and touch everyone’s heart. We will upload it on the Website when we have the finished product. Once again I had a great time participating on the Les Brown Show. The topic he chose was “How Do You Build Self Esteem in your Children”. . He encouraged parents to call in and share what they were doing to develop self-esteem in their children. This is such an important topic so much so that in my book “Embracing the Gift of Parenthood” I thread the essence of this throughout the fabric of each chapter in different angles. It really speaks to how by loving ourselves and showing our children what that looks like, we model loving one’s self. It also speaks to showing our children that we love them and that they are worthy of being loved. I am going to come back to this discussion and go into it in a more expansive conversation. I know that this will come up in our seminar on Friday, July 22, 2011. I hope you will join us! Check into the website and RSVP (heart4kids@hotmail.com or call 310-422-0766. This is the first of the 12 part series of our seminars on “Parenting from the Heart”.
