Bore fy ffrindiau,
Does dim angen dweud bod hon wedi bod yn wythnos gyffrous yn ein byd eang. Mae pethau da yn digwydd, ac ar yr un pryd mae pethau’n digwydd y mae angen i bob un ohonom fel dinasyddion byd-eang fynd i’r afael â nhw. Rwy’n credu bod “elusen yn dechrau gartref a chyn y gallaf gynghori ac eiriol mewn materion gwledydd eraill, rhaid imi ddod o hyd i ffordd o ddefnyddio fy doniau a’m doniau i gymryd rhan wrth ddatrys yr amgylchiadau sy’n plagio fy mamwlad. Ar yr un pryd, rwy’n sensitif ac yn ymwybodol o’r ffaith ein bod yn gymdeithas fyd-eang sy’n gyd-ddibynnol o ran cynaliadwyedd ein planed a’n dynoliaeth. Y cyfan sy’n cael ei ddweud, ar yr un pryd, mae’n bwysig i ni wneud “gofalu am ein hunain”.
Rydym yn ôl ein natur fel menywod, meithrinwyr ac amddiffynwyr. Mae’n ymddangos i mi, i gynifer ohonom, ein bod yn camu i sefyllfa o deimlo’n euog os ydym yn ymroi i gymryd amser i wneud pethau drosom ein hunain. I rai ohonom mae’n amser “taro a cholli” ein bod yn cymryd amser i faldodi ein hunain a defnyddio’r esgus bod yn rhaid i ni wneud hyn neu, oherwydd bod gennym rwymedigaeth gymdeithasol ac hyd yn oed yn waeth, ein bod yn dechrau cymryd ein hunain oherwydd bod gennym broblem iechyd. Pan fyddwn yn caniatáu i ni ein hunain weithredu yn yr amser “taro a cholli,” neu “Mae’n rhaid i mi wneud hyn drosof fy hun oherwydd…”, nid ydym ond yn gwneud ffafr i ni’n hunain, rydym yn dangos i eraill nad ydym yn caru ac yn parchu ein hunain. Hefyd, os na fyddwn yn gofalu amdanom ein hunain, ni fydd gennym y cyfle i gefnogi bywydau’r rhai yr ydym yn eu caru a’u parchu yn eu tro.
Beth yw’r sylfaen o allu gofalu amdanom ein hunain yn y byd anhrefnus hwn, wyneb i waered, y tu mewn allan, y mae pob un ohonom yn ei lywio yw nodi’n gyntaf oll yr hyn sy’n dod â ni i gyflwr “Heddwch”. Pan fyddwn yn nodi ein heddwch ac yn ei flaenoriaethu yn ein mynegiant enaid, fe’n cefnogir i’w gynnal heb farn nac euogrwydd. Pan fyddwn yn cerdded trwy fywyd mewn “Heddwch”, rydyn ni’n rhoi’r awydd i eraill ddod o hyd i’w heddwch personol eu hunain. Pan fyddwn yn dal yr ymdeimlad hwnnw o heddwch yn ein mynegiant enaid, gellir delio â’r hyn sy’n digwydd i ni neu o’n cwmpas mewn ffordd gyfannol iach sy’n dod â datrys a seilio. Gall heddwch fod yn antidot sy’n tawelu ein pryder a’n hanallu i dynnu’n ôl ac arsylwi cyn ymateb i sefyllfaoedd. Dod o hyd i’ch heddwch ffrindiau! Rydych chi’n haeddu heddwch a chyfleoedd i “ofalu amdanoch chi’ch hun”. Byddwch yn llonydd yn eich heddwch ffrindiau ac arsylwi sut mae pethau’n edrych ac yn teimlo’n wahanol pan ddewch chi i’r byd yn “Grym eich Heddwch”!
Ashe! Ashe!
