Category: joy

Òwúrọ̀ àwọn ọ̀rẹ́ mi,

Kò nílò láti sọ pé ọ̀sẹ̀ ìṣẹ̀lẹ̀ ni èyí ní àgbáyé wa.  Àwọn n<unk>kan rere ń ṣẹlẹ̀, àti pé ní àsìkò kan náà n<unk>kan ń ṣẹlẹ̀ tí gbogbo wa nílò láti yanjú gẹ́gẹ́ bí ọmọ ìlú àgbáyé.  Mo gbàgbọ́ pé “àánú bẹ̀rẹ̀ nílé àti pé kí n tó lè ṣe ìmọ̀ràn àti àjọṣepọ̀ nínú ọ̀rọ̀ orílẹ̀-èdè mìíràn, mo gbọ́dọ̀ wá ọ̀nà láti lo ẹ̀bùn àti ẹ̀bùn mi láti kópa nínú ojútùú sí àwọn ipò tí ó ń ṣẹlẹ̀ sí orílẹ̀-èdè mi.  Ní àsìkò kan náà, mo ní ìmọ̀lára sí àti ìmọ̀ nípa òtítọ́ pé a jẹ́ àwùjọ àgbáyé tí ó dúró ṣinṣin nípa ìdúróṣinṣin ayé àti ènìyàn wa.   Gbogbo ohun tí a ń sọ yẹn, ní àsìkò kan náà, ó ṣe pàtàkì fún wa láti ṣe “ìtọ́jú ara ẹni”. 

A jẹ́ nípa ìwà wa gẹ́gẹ́ bí obìnrin, olùtọ́jú àti àwọn olùdáàbòbò.  Ó dàbí ẹni pé fún ọ̀pọ̀lọpọ̀ wa, a wọ ipò ìmọ̀lára ẹ̀bi tí a bá gbádùn lílo àkókò láti ṣe n<unk>kan fún ara wa.  Fún àwọn kan nínú wa ó jẹ́ àkókò “ìkọlù àti pàdánù” tí a máa ń gba àkókò láti tọ́jú ara wa kí a sì lo àwíjàre pé a ní láti ṣe èyí tàbí ìyẹn nítorí pé a ní ojúṣe àwùjọ àti pé ó burú sí i, a bẹ̀rẹ̀ sí ní gba ara wa nítorí pé a ní ìṣòro ìlera. Nígbà tí a bá jẹ́ kí ara wa ṣiṣẹ́ ní àkókò “ìkọlù àti pàdánù,”tàbí “Mo ní láti ṣe èyí fún ara mi nítorí…”, a kò ṣe ojúrere fún ara wa nìkan, à ń fi àwọn ẹlòmíràn hàn pé a kò nífẹ̀ẹ́ àti bọ̀wọ̀ fún ara wa.  Pẹ̀lú, tí a kò bá tọ́jú ara wa, a kò ní ní ohun èlò láti ṣe àtìlẹ́yìn fún ìgbésí ayé àwọn tí a nífẹ̀ẹ́ àti ọ̀wọ̀ lẹ́yìn náà.

Ohun tí ó jẹ́ ìpìlẹ̀ láti lè tọ́jú ara wa nínú ìdàrúdàpọ̀ yìí, òkè, nínú ayé tí ẹnì kọ̀ọ̀kan wa ń rìn kiri ni láti kọ́kọ́ mọ ohun tí ó mú wa wá sí ipò “Àlàáfíà”.  Nígbà tí a bá dá àlàáfíà wa mọ̀ tí a sì ṣe àkọ́kọ́ rẹ̀ nínú ìfihàn ọkàn wa, wọ́n máa ń ṣe àtìlẹ́yìn fún wa láti ṣe àtìlẹ́yìn rẹ̀ láìsí ìdájọ́ tàbí ẹ̀bi.  Nigbati a ba rin nipasẹ igbesi aye ni “Alaafia”, a fun awọn miiran ni ifẹ lati wa alaafia ti ara wọn.  Nígbà tí a bá ní ìmọ̀lára àlàáfíà yẹn nínú ìfihàn ọkàn wa, ohun tí ó ń ṣẹlẹ̀ sí wa tàbí ní àyíká wa ni a lè ṣe pẹ̀lú ní ọ̀nà tí ó ní ìlera tí ó mú ìpinnu àti ìpìlẹ̀ wá.  Àlàáfíà lè jẹ́ àtakò tí ó ń pa àníyàn àti àìlágbára wa mọ́ láti fà sẹ́yìn kí a sì ṣàkíyèsí kí ó tó fèsì sí àwọn ipò.  Wá àlàáfíà rẹ àwọn ọ̀rẹ́ mi!  O tọ́ sí àlàáfíà àti à<unk>fààní láti “tọ́jú ara rẹ”.  Wà ní àlàáfíà rẹ àwọn ọ̀rẹ́ mi kí o sì ṣàkíyèsí bí n<unk>kan ṣe rí àti ìmọ̀lára tó yàtọ̀ nígbà tí o bá wá sí ayé nínú “Agbára Àlàáfíà rẹ”!

Ashe!  Ashe!

Bore fy ffrindiau,

Does dim angen dweud bod hon wedi bod yn wythnos gyffrous yn ein byd eang.  Mae pethau da yn digwydd, ac ar yr un pryd mae pethau’n digwydd y mae angen i bob un ohonom fel dinasyddion byd-eang fynd i’r afael â nhw.  Rwy’n credu bod “elusen yn dechrau gartref a chyn y gallaf gynghori ac eiriol mewn materion gwledydd eraill, rhaid imi ddod o hyd i ffordd o ddefnyddio fy doniau a’m doniau i gymryd rhan wrth ddatrys yr amgylchiadau sy’n plagio fy mamwlad.  Ar yr un pryd, rwy’n sensitif ac yn ymwybodol o’r ffaith ein bod yn gymdeithas fyd-eang sy’n gyd-ddibynnol o ran cynaliadwyedd ein planed a’n dynoliaeth.   Y cyfan sy’n cael ei ddweud, ar yr un pryd, mae’n bwysig i ni wneud “gofalu am ein hunain”. 

Rydym yn ôl ein natur fel menywod, meithrinwyr ac amddiffynwyr.  Mae’n ymddangos i mi, i gynifer ohonom, ein bod yn camu i sefyllfa o deimlo’n euog os ydym yn ymroi i gymryd amser i wneud pethau drosom ein hunain.  I rai ohonom mae’n amser “taro a cholli” ein bod yn cymryd amser i faldodi ein hunain a defnyddio’r esgus bod yn rhaid i ni wneud hyn neu, oherwydd bod gennym rwymedigaeth gymdeithasol ac hyd yn oed yn waeth, ein bod yn dechrau cymryd ein hunain oherwydd bod gennym broblem iechyd. Pan fyddwn yn caniatáu i ni ein hunain weithredu yn yr amser “taro a cholli,” neu “Mae’n rhaid i mi wneud hyn drosof fy hun oherwydd…”, nid ydym ond yn gwneud ffafr i ni’n hunain, rydym yn dangos i eraill nad ydym yn caru ac yn parchu ein hunain.  Hefyd, os na fyddwn yn gofalu amdanom ein hunain, ni fydd gennym y cyfle i gefnogi bywydau’r rhai yr ydym yn eu caru a’u parchu yn eu tro.

Beth yw’r sylfaen o allu gofalu amdanom ein hunain yn y byd anhrefnus hwn, wyneb i waered, y tu mewn allan, y mae pob un ohonom yn ei lywio yw nodi’n gyntaf oll yr hyn sy’n dod â ni i gyflwr “Heddwch”.  Pan fyddwn yn nodi ein heddwch ac yn ei flaenoriaethu yn ein mynegiant enaid, fe’n cefnogir i’w gynnal heb farn nac euogrwydd.  Pan fyddwn yn cerdded trwy fywyd mewn “Heddwch”, rydyn ni’n rhoi’r awydd i eraill ddod o hyd i’w heddwch personol eu hunain.  Pan fyddwn yn dal yr ymdeimlad hwnnw o heddwch yn ein mynegiant enaid, gellir delio â’r hyn sy’n digwydd i ni neu o’n cwmpas mewn ffordd gyfannol iach sy’n dod â datrys a seilio.  Gall heddwch fod yn antidot sy’n tawelu ein pryder a’n hanallu i dynnu’n ôl ac arsylwi cyn ymateb i sefyllfaoedd.  Dod o hyd i’ch heddwch ffrindiau!  Rydych chi’n haeddu heddwch a chyfleoedd i “ofalu amdanoch chi’ch hun”.  Byddwch yn llonydd yn eich heddwch ffrindiau ac arsylwi sut mae pethau’n edrych ac yn teimlo’n wahanol pan ddewch chi i’r byd yn “Grym eich Heddwch”!

Ashe!  Ashe!