Heart4kidsadvocacyforum's Blog

Τα παιδιά είναι το μεγαλύτερο δώρο στην ανθρωπότητα.

Τι χρειάζεται και ποιος πρέπει να είστε για να υπηρετείτε τα παιδιά ως δάσκαλός τους;

Πρέπει να είσαι άτομο ακεραιότητας.

Είμαστε ως γονείς και δάσκαλοι πρέπει να είμαστε εμποτισμένοι στην ουσία της ακεραιότητας με τα λόγια και τις πράξεις μας.  Τα παιδιά έχουν πρόσβαση σε μια ανοιχτή πύλη που πυροδοτεί την ικανότητά τους να διακρίνουν ποιος είναι και ποιος δεν είναι σε ακεραιότητα μαζί τους αμέσως.  Είναι ένα μέσο προστασίας για την προστασία τους από ανθρώπους και καταστάσεις που θα μπορούσαν να τους βλάψουν ή να τους βλάψουν.  Αυτή η πρακτική της ακεραιότητας ως δάσκαλος, τροφοδοτεί όλα όσα κάνουμε στην τάξη και χρωματίζει την υφή και τον ιστό της σχέσης που έχουμε με κάθε παιδί ξεχωριστά.  Είμαστε στην ανθρωπιστική μας φύση, έλκονται από κάθε παιδί με έναν τρόπο που εν γνώσει ή εν αγνοία μας, τείνει να είναι διαφορετικός από το ένα παιδί στο άλλο.  Ανταποκρινόμαστε στα παιδιά, όπως κάνουμε και με τους ενήλικες, σύμφωνα με το εσωτερικό ψυχολογικό δίκτυο προτιμήσεων και το πεδίο συνδέσεων με το οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε.

 Δεν νομίζω ότι αυτό είναι τόσο κρίσιμο για τις ενήλικες σχέσεις μας, όσο είναι κρίσιμο για τις σχέσεις μας με τα παιδιά.  Με τους ενήλικες εργαζόμαστε μέσω της δυναμικής των σχέσεων σε πιο δίκαιους όρους ανταγωνισμού.  Ωστόσο, όταν ασχολούμαστε με μια σχέση με παιδιά, η επιρροή μας και οι ενοχλήσεις της συμπεριφοράς μας μαζί τους είναι πιο αδύναμες και αποτυπώνονται στον ψυχισμό τους.  Χρειάζεται πραγματικά μόνο μια εμπειρία από εμάς που δεν είμαστε σε ακεραιότητα μαζί τους για να κλείσουν αυτή τη φλέβα επικοινωνίας και σχέσης μαζί μας.  Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν την πολυτέλεια να ρισκάρουν το παιδί ή τον μαθητή τους να απεμπλακεί μαζί τους.  Αυτές είναι τελικά κρίσιμες σχέσεις.  Μόλις σπάσει η εμπιστοσύνη, χρειάζεται πολλή δουλειά για να προσπαθήσουμε να ανακτήσουμε αυτή την εμπιστοσύνη και να θεραπεύσουμε αυτή τη σχέση. 

Λέγεται σε ορισμένους πολιτισμούς ότι «οι γονείς είναι ο πρώτος γκουρού στη ζωή του παιδιού τους και ο δάσκαλός τους είναι ο δεύτερος».  Αυτό σημαίνει ότι ένας δάσκαλος έχει τη δυνατότητα να είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή ενός παιδιού.  Πρόκειται για τεράστια ευθύνη και δέσμευση. Αυτό σημαίνει ότι εμείς ως γονείς και εκπαιδευτικοί που εκπαιδεύουμε, καθοδηγούμε και είμαστε σε θέσεις άμεσου επόπτη του εκπαιδευτικού, δεν έχουμε μόνο την ευθύνη να είμαστε επίσης σε ακεραιότητα, αλλά πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι για την τοποθέτηση εκπαιδευτικών σε μια τάξη με παιδιά που είναι αυθεντικά ακέραια με το έργο τους και τα παιδιά που υπηρετούν. 

Ο κόσμος σήμερα είναι άδειος από τόσους πολλούς ανθρώπους, γεγονότα και περιστάσεις όπου η ακεραιότητα έχει αξία, αλλά όταν πρόκειται για τα παιδιά μας, δεν θα ανεχτούμε κανέναν ή οποιοδήποτε περιβάλλον που καλλιεργεί οτιδήποτε δεν είναι ριζωμένο και εκφράζει την «ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ».