Heart4kidsadvocacyforum's Blog

چهارشنبه روز هفدهم: و من در خانه خداوند ساکن خواهم شد (امنیت)

“ساکن شدن در خانه خداوند”، برای من پیامی دوگانه دارد.  اولین خانه ای که می بینم اشاره به خانه اولیه ما است که از آگاهی و رویاهای “خالق” خود سرچشمه گرفته ایم.  آن فضای مقدس که آغاز و پایانی ندارد، اما در قلمرو ابدیت است و عمل می کند.  هیچ چارچوب زمانی خطی وجود ندارد و ما با هر تکرار آنچه روح و جوهر روح ابدی ما را در خود جای داده است، می آییم و می رویم.  این موضوع زمانی برای شما آشکار می شود که با کودکان خردسال کار می کنید. 

دوران کودکی عصر رشد است که در آن جوهر وجود آنها بسیار مهار نشده و خام است.  آنها جهان را می بینند و از هویت الهی اصیل خود در جهان شرکت می کنند.  آنها مطمئنا هنوز به “منبع” که از آن آمده اند متصل هستند.  آنها آگاه هستند و حس دارند و برای برخی از کودکان “خاطره” از خانه آسمانی خود هستند.  ای کاش آن خاطره را داشتم، اما از کودکی این حس را دارم و آن را حفظ کرده ام.  این “خانه بهشتی” عشق و شفقت زیادی نسبت به انسانیت ما دارد و مراقب است که هر یک از ما مطابق با هویت و هدف الهی خود تأمین شود. 

خانه دوم بدن فیزیکی ما است که وقتی شکل فیزیکی خود را به خود می گیریم، “روح” ما را در خود جای داده است.  این کار و نیت زیادی است که با فداکاری از این بدن مراقبت کنیم که روح ما را در خود جای داده است.  مستعد تأثیرات منفی زیادی است که نه تنها بر جسمی ما، بلکه بر جوهر روح ما نیز تأثیر می گذارد.  ما باید مسئول حفظ و رشد بدن فیزیکی و تکامل معنوی خود باشیم.  ما و ما به تنهایی مسئول رشد و توسعه خود در این سطح زمینی هستیم. این هدیه زندگی که هم اقامتگاه زمینی و هم پناهگاهی امن آسمانی را برای ما فراهم می کند، زمانی که از این قلمرو به قلمرو بعدی منتقل می شویم. 

چه احساس امنیت بزرگی می توانیم با آن زندگی کنیم و با آن از یک بعد به بعد دیگر سفر کنیم.  ما آنقدر خوشبخت هستیم که این زندگی و دانش به ما هدیه داده شده است که چیزهای بیشتری در راه است، چیزهای بیشتری برای یادگیری و بیشتر از ما برای دادن وجود دارد.