Heart4kidsadvocacyforum's Blog

ایمان یک عمل زنده است که یک باور ایستا یا یک استعفای منفعلانه نیست که تجلی همه چیزهایی را که در بالاترین و بهترین منافع ما است به شانس واگذار کند.  ایمان این است که بدانید اعمال و اعمال شما بیهوده نیستند، بلکه آگاهی از این هستند که اصولی در “طرح زندگی الهی” شما تعیین شده است که آگاهی یا شهود شما را حفظ می کند که زندگی شما در نظم صحیح الهی است. ایمان بر اساس “اگرها” نیست، بلکه بر اساس شجاعت برای ثابت قدمی در هسته وجود خود استوار است. در عبرانیان فصل 11 آیه 1، «ایمان به این صورت دیده می شود: «اکنون ایمان اطمینان از چیزهایی است که به آنها امید می رود، اعتقاد به چیزهایی که دیده نمی شوند.»  ایمان نیاز به کار دارد همانطور که در یعقوب 2: 17 به آن اشاره شده است – “پس ایمان به خودی خود، اگر کاری نداشته باشد، مرده است”.  ما باید روی توانایی خود برای اجرای “ایمان” خود سرمایه گذاری کنیم، با باز بودن و عمدی بودن در مورد نحوه عملکرد آن در زندگی ما.  می توانم صدای مادرم را بشنوم که می گوید: “اعمال بلندتر از کلمات صحبت می کنند”.  من معتقدم که تعادل بین اعمال ایمانی ما و کلمات ما که تجلی ایمان ما را به اشتراک می گذارند، دست در دست هم کار می کنند. 

پس چگونه می توانیم “ایمان” را به عنوان یک تمرین در زندگی روزمره خود بگنجانیم تا جایی را با همه داشته باشیم که در دنیایی که در آن زندگی می کنیم حرکت کنیم؟  ما در عصر “بارداری” زندگی می کنیم.  ما گرفتار توسعه یک “نظم نوین جهانی” و گذار از سیستم هایی هستیم که با چشم انداز و خلقت “روح بزرگ” همسو نبودند تا تولد دوباره و اعیان سازی بشریتی دلسوزتر، درستکارتر، عادلانه تر و دوست داشتنی تر.  هیچ راهی برای ما وجود نخواهد داشت تا این بشریت کامل تر – هرگز کامل تر – را بدون ایمان و وفاداری به آنچه می دانیم صادقانه اخلاقی است و با “قوانین جهان” روح بزرگ مطابقت دارد. 

شما از تأثیر و تأثیر “اعمال ایمانی” شما بر ارتعاش پرانرژی این جهان که جریان است شگفت زده خواهید شد!  اگر هر یک از ما قصد اعتماد و اطاعت را در ایمان خود به آنچه جهان و بشریت پتانسیل وجود دارد تعیین کنیم، آنگاه از این دردهای زایمان بیرون می آییم و به یک “آغاز” جدید برای همه ما بیدار می شویم. تعهد ما به وفادار بودن و عمل با ایمان، برای همه برکت خواهد بود.  وفاداری می تواند مسری باشد.