Heart4kidsadvocacyforum's Blog

اگر زمانی  بوده است که  ما فراخوانده شده ایم تا در “ایمان” خود محکم بایستیم، و همچنین “به اعتقادات خود در “مداخله روح بزرگ” وفادار باشیم، اکنون است. ما به عنوان یک بشریت جمعی این توانایی را داریم که یک “نظم نوین جهانی” را به تجلی برسانیم.  از ما خواسته می شود جهانی را ایجاد کنیم که متمرکز و مبتنی بر انسانیت و عادلانه باشد.  به ما دستور داده می شود که توانایی خود را برای وفادار بودن به اصولی که نیاز به شفقت، عشق بی قید و شرط، عدالت، برابری و زندگی پایدار دارد که با به اشتراک گذاشتن منابع زمین پشتیبانی می شود، شعله ور کنیم. 

من نمی دانم که چگونه می توانیم شرایط سیستم های سیاسی خود را در یک ارتعاش سالم و حیات بخش هدایت کنیم، بدون “ایمان” که نه تنها به اعتقاد به کلمات بلکه به “ایمان” که پوچ و پوچ است بدون اعمالی که از نظر فیزیکی قدرت و اعتبار “ایمان” ما را نشان می دهد.  من می دانم که پتانسیل ما به عنوان یک بشریت درستکار باید در رابطه ای با “روح بزرگ” که نفس زندگی ما است، باشد.  من می بینم که “فاتح” در بسیاری از باورهای مذهبی ما فضایی مقدس دارد که برای من نشان می دهد که درک انسانی ما یک موضوع مشترک دارد که می تواند ما را به یک رابطه نزدیک تر و مشارکتی تر پیوند دهد.  ایمان زمانی در عمق، ارتباط و قدرت رشد می کند که به یک تمرین تبدیل شود، راهی برای زندگی ما.

 اگر بخواهم سعی کنم رشته های درک و ارتباط بین عبارات مذهبی مانند مسیحیت، اسلام و بودیسم را پیدا کنم، این رشته ها ممکن است – اعتماد به وعده های خدا و همسویی با اصول “عشق رادیکال” مسیح: اسلام این است که “ایمان” تسلیم شدن به اراده خدا است. و در بودیسم این «ایمان» تعهدی است که در مسیر روشنگری گام برداریم نه فقط برای خود، بلکه برای همه موجودات.  این عناصر “ایمان”، اعتماد، همسویی، تسلیم شدن به “روح بزرگ” و تعهد به جستجوی روشنگری، “عوامل تغییر” خواهند بود که می توانند فیض نجات بخش بشریت ما باشند.  حتی هنر “جستجوی زمینه های مشترک” “ایمان در عمل” است.