Sarà breve e diretto! Oggi, mentre parlavo con mia figlia, mi ha colpito profondamente che uno dei vuoti più gravi nella nostra umanità è la nostra tenerezza reciproca. È una sensazione così straordinaria dare e ricevere nella nostra condizione umana, specialmente quando navigiamo in questo mondo che non ha spazio, intenzione o volontà di essere disponibile e vulnerabile a chiunque non esista nel nostro mondo costruito di “ME”. Me stesso, e io” universo. Ci siamo chiusi gli uni agli altri e siamo entrati in una bolla autoimposta di protezione che ci permette di essere distanti e distaccati l’uno dall’altro. Nessuno vuole sentire un senso di responsabilità o responsabilità verso qualcuno tranne che per se stesso. Viviamo in un vuoto che pensiamo sia uno scudo di protezione, ma in realtà non solo è penetrabile, ma non è sostenibile.
Non possiamo vivere senza la cura e la tenerezza reciproca. Chi siamo come esseri, abbiamo elementi specifici nel nostro design e nella creazione che ci richiedono di essere in relazione. Per quanto cerchiamo di essere esclusivamente indipendenti e autosufficienti, stiamo andando contro la corrente di ciò che siamo stati progettati per essere, quindi prima o poi torniamo in sé. In definitiva, abbiamo bisogno l’uno dell’altro. Abbiamo bisogno l’uno dell’altro fisicamente, emotivamente, psicologicamente e spiritualmente. Prego che ci troviamo e riempiamo il vuoto che sta smantellando la nostra capacità di darci “Solo un po’ di tenerezza”!
Tá sé seo ag dul a bheith gearr agus go dtí an pointe! Inniu agus mé ag caint le m’iníon chuaigh sé i bhfeidhm orm go mór gurb é ceann de na folúntais thromchúiseacha inár ndaonnacht ná ár bheith tairisceana lena chéile. Is mothú iontach é a thabhairt agus a fháil inár riocht daonna, go háirithe nuair a bhíonn muid ag nascleanúint an domhain seo nach bhfuil aon spás, intinn nó toilteanas a bheith ar fáil agus leochaileach do dhuine ar bith nach bhfuil ann inár ndomhan tógtha “ME”. Mé féin, agus mise” cruinne. Táimid tar éis muid féin a dhúnadh óna chéile agus chuaigh muid isteach i mboilgeog cosanta féin-fhorchurtha a ligeann dúinn a bheith i bhfad i gcéin óna chéile. Níl aon duine ag iarraidh mothú freagrachta nó freagrachta a mhothú do dhuine ar bith seachas iad féin. Táimid ag maireachtáil i bhfolús a cheapann muid gur sciath cosanta é, ach i ndáiríre, ní hamháin go bhfuil sé inbhuanaithe.
Ní féidir linn maireachtáil gan cúram agus tairiscint a chéile. Cé muid mar neacha, tá eilimintí sonracha againn inár ndearadh agus inár gcruthú a éilíonn orainn a bheith i gcaidreamh. Déan iarracht mar a dhéanaimid a bheith neamhspleách agus féin-leordhóthanach amháin, táimid ag dul i gcoinne an ghráin a bhí deartha againn a bheith, mar sin luath nó mall tagann muid ar ár gcéadfaí. Is é bun agus barr an scéil ná go dteastaíonn a chéile uainn. Teastaíonn uainn a chéile go fisiciúil, go mothúchánach, go síceolaíoch agus go spioradálta. Táim ag guí go bhfaighimid a chéile agus go líonfaimid an folús atá ag díchóimeáil ár gcumas “Just a little tenderness” a thabhairt dá chéile!
यह छोटा और सटीक होने जा रहा है! आज जब मैं अपनी बेटी से बात कर रहा था तो इसने मुझे इतनी गहराई से प्रभावित किया कि हमारी मानवता में गंभीर रिक्तियों में से एक एक दूसरे के प्रति हमारा कोमल होना है। यह हमारी मानवीय स्थिति में देने और प्राप्त करने के लिए एक अद्भुत भावना है, खासकर जब इस दुनिया में नेविगेट करते हैं जिसमें कोई स्थान, इरादा या उपलब्ध होने की इच्छा नहीं है और किसी के लिए भी कमजोर नहीं है जो हमारी निर्मित दुनिया में मौजूद नहीं है “मी। मैं, और मैं” ब्रह्मांड। हमने खुद को एक-दूसरे से बंद कर लिया है और सुरक्षा के एक स्व-लगाए गए बुलबुले में चले गए हैं जो हमें एक दूसरे से दूर और अलग रहने की अनुमति देता है। कोई भी खुद के अलावा किसी के लिए जवाबदेही या जिम्मेदारी की भावना महसूस नहीं करना चाहता। हम एक ऐसे शून्य में रह रहे हैं जिसे हम सुरक्षा की ढाल मानते हैं, लेकिन वास्तव में, यह न केवल मर्मज्ञ है, यह टिकाऊ नहीं है।
हम एक-दूसरे की देखभाल और कोमलता के बिना नहीं रह सकते। हम प्राणियों के रूप में कौन हैं, हमारे डिजाइन और निर्माण में विशिष्ट तत्व हैं जो हमें रिश्ते में रहने के लिए कहते हैं। जैसा कि हम पूरी तरह से स्वतंत्र और आत्मनिर्भर होने की कोशिश करते हैं, हम उस अनाज के खिलाफ जा रहे हैं जो हमें बनने के लिए डिज़ाइन किया गया था, इसलिए जल्दी या बाद में हम अपने होश में आते हैं। लब्बोलुआब यह है कि हमें एक-दूसरे की जरूरत है। हमें शारीरिक, भावनात्मक, मनोवैज्ञानिक और आध्यात्मिक रूप से एक-दूसरे की आवश्यकता है। मैं प्रार्थना कर रहा हूं कि हम एक-दूसरे को ढूंढें और उस शून्य को भरें जो एक-दूसरे को “बस थोड़ी सी कोमलता” देने की हमारी क्षमता को खत्म कर रहा है!
Αυτό θα είναι σύντομο και επί της ουσίας! Σήμερα, καθώς μιλούσα με την κόρη μου, μου έκανε τόσο βαθιά εντύπωση ότι ένα από τα σοβαρά κενά στην ανθρωπιά μας είναι το να είμαστε τρυφεροί ο ένας με τον άλλον. Είναι τόσο εκπληκτικό συναίσθημα να δίνουμε και να λαμβάνουμε στην ανθρώπινη κατάστασή μας, ειδικά όταν περιηγούμαστε σε αυτόν τον κόσμο που δεν έχει χώρο, πρόθεση ή προθυμία να είναι διαθέσιμος και ευάλωτος σε οποιονδήποτε δεν υπάρχει στον κατασκευασμένο κόσμο του «ΕΓΩ» μας. Ο εαυτός μου και εγώ» σύμπαν. Έχουμε κλειστεί ο ένας στον άλλο και έχουμε μπει σε μια αυτοεπιβαλλόμενη φούσκα προστασίας που μας επιτρέπει να είμαστε απόμακροι και απόμακροι ο ένας από τον άλλο. Κανείς δεν θέλει να αισθάνεται υπευθυνότητα ή ευθύνη για κανέναν εκτός από τον εαυτό του. Ζούμε σε ένα κενό που πιστεύουμε ότι είναι ασπίδα προστασίας, αλλά στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνο διαπερατό, αλλά δεν είναι βιώσιμο.
Δεν μπορούμε να ζήσουμε ο ένας χωρίς τη φροντίδα και την τρυφερότητα του άλλου. Ποιοι είμαστε ως όντα έχουμε συγκεκριμένα στοιχεία στο σχεδιασμό και τη δημιουργία μας που μας καλούν να είμαστε σε σχέση. Καθώς προσπαθούμε να είμαστε αποκλειστικά ανεξάρτητοι και αυτάρκεις, πηγαίνουμε ενάντια στο ρεύμα αυτού που έχουμε σχεδιαστεί να είμαστε, οπότε αργά ή γρήγορα ερχόμαστε στα συγκαλά μας. Συμπερασματικά είναι ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον σωματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά και πνευματικά. Προσεύχομαι να βρούμε ο ένας τον άλλον και να γεμίσουμε το κενό που διαλύει την ικανότητά μας να δίνουμε ο ένας στον άλλον «Λίγη τρυφερότητα»!
Das wird kurz und auf den Punkt kommen! Heute, als ich mit meiner Tochter sprach, wurde mir so bewusst, dass eine der ernsthaften Lücken in unserer Menschlichkeit unsere Zärtlichkeit zueinander ist. Es ist ein unglaubliches Gefühl, in unserer menschlichen Existenz zu geben und zu empfangen, besonders wenn man sich in dieser Welt zurechtfindet, die keinen Raum, keine Absicht oder Bereitschaft hat, für jeden verfügbar und verletzlich zu sein, der nicht in unserer konstruierten Welt von “ICH” existiert. Ich selbst, und ich” Universum. Wir haben uns voneinander verschlossen und sind in eine selbst auferlegte Schutzblase gefallen, die es uns erlaubt, distanziert und distanziert voneinander zu sein. Niemand möchte ein Gefühl der Verantwortung oder Verantwortlichkeit für jemand anderen als sich selbst empfinden. Wir leben in einem Vakuum, das wir für einen Schutz halten, aber in Wirklichkeit ist es nicht nur durchdringbar, sondern auch nicht nachhaltig.
Wir können nicht ohne die Fürsorge und Zärtlichkeit des anderen leben. Wer wir als Wesen sind, wir haben bestimmte Elemente in unserem Design und unserer Schöpfung, die verlangen, dass wir in Beziehung stehen. So sehr wir auch versuchen, ausschließlich unabhängig und selbstständig zu sein, gehen wir gegen den Strom dessen, was wir sein sollen, sodass wir früher oder später zur Vernunft kommen. Letztlich brauchen wir einander. Wir brauchen einander körperlich, emotional, psychologisch und spirituell. Ich bete, dass wir uns finden und die Leere füllen, die unsere Fähigkeit zerstört, einander “nur ein bisschen Zärtlichkeit” zu schenken!
Ça va être court et direct ! Aujourd’hui, alors que je parlais à ma fille, cela m’a frappé profondément que l’un des vides graves dans notre humanité est notre tendresse les uns envers les autres. C’est un sentiment incroyable à donner et à recevoir dans notre condition humaine, surtout lorsqu’on navigue dans ce monde qui n’a ni espace, ni intention, ni volonté d’être disponible et vulnérable à quiconque n’existe pas dans notre monde construit de « MOI. » Moi-même, et je » univers. Nous nous sommes isolés les uns des autres et sommes entrés dans une bulle de protection auto-imposée qui nous permet d’être distants et distants les uns des autres. Personne ne veut ressentir un sentiment de responsabilité envers qui que ce soit d’autre que pour lui-même. Nous vivons dans un vide que nous pensons être un bouclier de protection, mais en réalité, il n’est pas seulement pénétrable, il n’est pas durable.
Nous ne pouvons pas vivre sans les soins et la tendresse de l’autre. Qui nous sommes en tant qu’êtres : nous avons des éléments spécifiques dans notre conception et notre création qui nous appellent à être en relation. Aussi indépendants et autonomes que nous fassions, nous allons à contre-courant de ce que nous avons été conçus pour être, alors tôt ou tard nous reprenons la raison. En fin de compte, nous avons besoin les uns des autres. Nous avons besoin les uns des autres physiquement, émotionnellement, psychologiquement et spirituellement. Je prie pour que nous nous trouvions et comblions le vide qui détruit notre capacité à nous donner « juste un peu de tendresse » !
Tämä tulee olemaan lyhyt ja ytimekäs! Tänään, kun puhuin tyttäreni kanssa, minulle iski syvästi, että yksi vakavista aukoista ihmisyydessämme on se, että olemme lempeitä toisiamme kohtaan. On niin uskomaton tunne antaa ja vastaanottaa inhimillisessä olosuhteessamme, erityisesti kun navigoimme tässä maailmassa, jossa ei ole tilaa, aikomusta tai halua olla saatavilla ja haavoittuvainen kenellekään, joka ei ole olemassa rakennetussa “MINÄ”-maailmassamme. Minä ja minä” -universumi. Olemme sulkeneet itsemme toisistamme ja vajonneet itse asetettuun suojelukuplaan, joka antaa meille mahdollisuuden olla etäisiä ja etäisiä. Kukaan ei halua tuntea vastuuta tai vastuuta kenestäkään muusta kuin itsestään. Elämme tyhjiössä, jonka luulemme olevan suojakilpi, mutta todellisuudessa se ei ole vain läpäisemätön, vaan myös kestävää.
Emme voi elää ilman toistemme huolenpitoa ja lempeyttä. Keitä olemme, olentoina, meillä on erityisiä elementtejä suunnittelussamme ja luomisessamme, jotka vaativat meitä olemaan suhteessa. Vaikka yritämme olla täysin itsenäisiä ja omavaraisia, kuljemme vastoin sitä, kuka meidät on suunniteltu olemaan, joten ennemmin tai myöhemmin tulemme järkiimme. Tärkeintä on, että tarvitsemme toisiamme. Tarvitsemme toisiamme fyysisesti, emotionaalisesti, psykologisesti ja henkisesti. Rukoilen, että löydämme toisemme ja täytämme tyhjiön, joka purkaa kykyämme antaa toisillemme “vain vähän hellyyttä”!
Ang Sagradong Puwang para sa Mga Kasunduan sa Pagbabago
Ito ay magiging maikli at to the point! Ngayon habang nakikipag-usap ako sa aking anak na babae, labis akong nagulat na ang isa sa mga malubhang kakulangan sa ating pagkatao ay ang pagiging malambot natin sa isa’t isa. Ito ay isang kamangha-manghang pakiramdam na magbigay at tumanggap sa ating kalagayan ng tao, lalo na kapag nag-navigate sa mundong ito na walang puwang, intensyon, o pagpayag na maging magagamit at mahina sa sinuman na hindi umiiral sa ating binuo na mundo ng “AKO. Ako, at ako” uniberso. Isinara namin ang aming sarili mula sa isa’t isa at napunta sa isang self-imposed bubble ng proteksyon na nagpapahintulot sa amin na maging malayo at malayo sa isa’t isa. Walang sinuman ang nais na makaramdam ng pananagutan o pananagutan para sa sinuman maliban sa kanilang sarili. Nabubuhay tayo sa isang vacuum na sa palagay natin ay isang kalasag ng proteksyon, ngunit sa katotohanan, hindi lamang ito matatagpuan, hindi ito napapanatili.
Hindi tayo mabubuhay nang wala ang pag-aalaga at pag-aalaga ng isa’t isa. Kung sino tayo, bilang mga nilalang, mayroon tayong mga tiyak na elemento sa ating disenyo at paglikha na tumatawag sa atin na magkaroon ng relasyon. Sinusubukan nating maging malaya at sapat sa sarili, sumasalungat tayo sa butil ng kung sino tayo ay dinisenyo upang maging, kaya maaga o huli ay mabalik tayo sa ating katinuan. Ang bottom line ay kailangan natin ang isa’t isa. Kailangan natin ang isa’t isa sa pisikal, emosyonal, sikolohikal, at espirituwal. Dalangin ko na sana ay matagpuan natin ang isa’t isa at punan ang kahungkagan na bumababa sa ating kakayahang bigyan ang isa’t isa ng “Kaunting lambing lamang”!
Heart4kidsadvocacyforum's Blog 